sCarY words

Co się chwilowo dzieje, wiadomo. Łyżwiński wpadł – za stanowisko w swoim biurze poselskim pobierał opłatę w “naturze”. W dodatku ponoć spłodził niekoniecznie chcianego potomka, dążył do wyaborcjonowania go, a teraz do niczego się nie przyznaje (o sprawie można przeczytać wszędzie, choćby i na onecie). Znów “grzmi cała Polska”, znów sprawa potraktowana powierzchownie. Wnioski podawane w mediach i zapewne wyciągane przez większość spośród masy wpatrzonej ślepo w ekran ograniczają się do prostego “Łyżwiński to ch*j”, albo “Aneta Krawczyk to dziwka”. W tle przewija się oczywiście wątek odpowiedzialności Leppera, czy też Kaczyńskiego i ew. wpływu sprawy na funkcjonowanie rządu. Ja bym jednak postawił dwa zdecydowanie dalej idące wnioski, w dodatku niezależne od orzeczenia winy.

Po pierwsze, w dodatku bardzo ogólnie, widać, że sporo ludzi do władzy wcale nie dorosło. Władza deprawuje i to widać. Co poniektóre osoby po prostu wykonało nagle zbyt wysoki skok w stronę elit i nie mają najmniejszego pojęcia, jak powinny się zachować. Przecież sama akcja prawdopodobnie wywołała szok, czy też zaskoczenie, na bardzo znikomej części społeczeństwa. Większość ludzi dobrze wie, że Lepper&co to cham, prostak i świnia, zatem “seksafera” nie dziwi specjalnie. Mało tego – to było do przewidzenia.

Rozwiązanie tutaj jest tyleż proste i banalne, co niewykonalne. Wyborcy muszą zacząc głosować na polityków profesjonalnych, a i partie jak najczęściej po nich sięgać. Tak – po profesjonalne, kłamliwe, pragmatyczne szuje, które jednak nie popełnią świństwa (bo wiedzą, że wpadną), nie palną głupoty (bo są doświadocznymi krasomówcami) i przy najmniejszym podejrzeniu usuną się szybko w cień (bo wiedzą, że społeczeństwo im tego inaczej łątwo nie podaruje). Oczywiście, na dzień dzisiejszy, i takich polityków dosyć mało jest, i sporo Polaków woli jednak szczerego do bólu krzykacza, który o niczym pojęcia nie ma, ale chociaż “dobrze gada”. Cóż, (jak zwykle) może kiedyś…

Drugie zagadnienie to sprawa biur poselskich. Zdziwiło mnie, że ten problem nie został poruszony. Przecież gdyby nie istniejące prawo, do całej jazdy by nie doszło. Poza tym, wiele biur poselskich i tak służy do zatrudniania znajomych i rodziny. Sytuacja, w której poseł dostaje kilka tysięcy na prowadzenie swego przybytku, o które w zasadzie nie musi specjalnie zadbać, jest cholernie korupcjogenna. Jest to bardzo niezdrowa sprawa – rządzący nami ludzie, tworzący prawo, sami są wręcz zachęcani do praktyk przęczącym dobremu obyczajowi.

Co z tym zrobić? Jest kilka możliwości. Można w prosty sposób zakazać zatrudniania rodziny, także dalszej. Ze znajomymi byłby problem, ale zawsze to coś. Druga możliwość to wprowadzenie np. konkursów, czy też testów przeprowadzanych centralnie. Tematyka oczywista – parlamentaryzm, dyplomacja, polityka – wiadomo. Wtedy byłoby chociaż wiadomo, że pieniądze zarabia osoba kompetentna (olbrzymi problem naszego kraju, ale o tym kiedy indziej), choćby byłby nim pies sąsiada deputowanego. Trzeci sposób, który mi najbardziej odpowiada, to zniesienie dopłaty na biuro poselskie i obowiązku jego posiadania (jeśli takowy istnieje). Posłowie dostają wtedy te kilka tysi więcej do łapki i gdy chcą, biuro otwierają, a jak nie – to nie. Jeśli zdecydują się na to, zrobią to pewnie porządnie, bo przecież za własne pieniądze, nie podarowane. Proste, nieprawdaż? I gwarantuję, że skuteczne. Aż nasuwa się skojarzenie z prywatyzacją ;), która akurat mi się kojarzy ze zdrowym rozsądkiem. Oczywiście nie łudzę się, że w tej sprawie zatriumfuje i “ktoś coś zrobi”, ale (jak zwykle) może kiedyś…

Po raz kolejny okazuje się, że żyjemy w cyrku. Cyrku politycznym, rzecz jasna, ale nie tylko, bo z nim się wiąże nierozłącznie ten drugi – medialny. Od kilku(nastu) (tygo)dni tematem numer 1 są wybory na prezydenta Warszawy. Oczywiste pytanie tych 30kilku milionów Polaków powinno brzmieć “ale kogo to ku*wa obchodzi?”. Podejrzewam, że ten, czy inny prezydent stolycy nie będzie miał większego wpływu na życie wielu Warszawiaków, a co tu dopiero mówić o całej reszcie Polski. Ale nie! Co włączę TV i akurat leci jakaś publicystyka, znów, jeśli jakimś cudem nie widzę wesołych mordek Kazika i HGW, to i tak się o tym pieprzy – po raz nie wiem, który – to samo. Kazio narcystycznie opowiada, jaki jest, a jaki nie jest, a HGW, że doświadczenie w banku dało jej blablabla.

Oczywiście mogę wyłączyć TV, bądź zmienić program, z czego ochoczo w takiej sytuacji korzystam, ale przecież gdybym myślał tylko i wyłącznie o sobie, nie byłoby np. tego bloga ;). Zatem – denerwuje mnie to przekonanie u polityków, dziennikarzy i zapewne u części Warszawiaków o jakiejś ważności Warszawy dla całej Polski. Dupa! Zdarzyło mi się tam niedawno być na kilka godzin i wrażenie wiecznie szarego, brzydkiego miasta będącego siedliskiem chaosu i kierowców nieznających przepisów drogowych zostało mocno utrwalone.

Serio – więcej pozytywów znajduję nawet w Elblągu, który powoli wychodzi na prostą, o Trójmieście, Toruniu, Łodzi, czy Krakowie, a nawet Olsztynie nie wspominając. Innymi słowy – Polacy nie powinni czuć się dumni z Warszawy. Rozumiem, że mer Paryża, Moskwy, bądź burmistrz Nowego Jorku to osoby znane na świecie, ale tak jest dlatego, że są włodarzami naprawdę ważnych i ładnych miast, a nie potworkowatej Warszawy. Tym bardziej śmieszy mnie to, że w przeróżnych programach z udziałem kandydatów nie doczekałem się deklaracji zrobienia jakiegokolwiek porządku z brzydotą w mieście, czy też chociaż zapobieganiu jej dalszej ekspansji. Ważniejsze jest, żeby PiS nie doszedł do władzy, bądź by PiS rządził, chociaż to ten mniej kaczkowaty PiS ;). Na szczęście już niedługo to się skończy, a osobiście to w dupie mam prezydenta Warszawy – może tylko Korwin by coś tam na lepsze zmienił i zacząłbym to miasto wspominać z ciepłem w sercu, jak wiele innych pięknych polskich miejscowości.

I tutaj kolejna parodia, czyli udzielenie przez Rokitę i kilku innych posłów z PO poparcia kandydatowi PiS na prezydenta Krakowa. Sprawa mnie bardzo śmieszy, bo zamiast zrobić z tego akcję pod tytułem “w PO każdy ma prawo do własnego zdania, stawiamy na mocnych ludzi”, czy inne pierdoły, robi się z tego kłótnię, nie bez podsycania ze strony części dziennikarzy, którzy poczuli się dotknięci niedawnymi wybrykami Platformy (raport medialny + jazda Tuska w PR3). Z tego, co w jakimś tam stopniu wiem, na zachodzie w każdej zdrowej partii są osoby nieco od niej odstające, mające trochę inne zdanie i dystansujące się czasem od niektórych posunięć macierzystej formacji. W Polsce natomiast od niedawna zapanował mit bardzo zwartych formacji, niemal monolitów, bo wyborcy niby nie lubią, jak “politycy się kłócą”. No i właśnie teraz prawie się kłócą zamiast rozwiązać problem profesjonalnie.